Goodbye

This is the end...my friend

Eindelijk zijn jullie bijna van dit bloggereutel bevrijd! Na 6 dagen radiostilte/internetstilte nu m'n laatste reisverhaal/foto's uit Peru.

In Tarapoto bleek het luxe hotel iets minder luxe matrassen te hebben en hebben krak&kneus besloten ons bedgeluk ergens anders te zoeken. Ook werden we gek van keuken-en verkeerslawaai. Aan de rand van de stad een landelijk gelegen paradijsje gevonden, opgebouwd uit bamboe en met heerlijke orthomolucelaire matrassen. Gelegen naast de rivier & 'jungle'. Met dit keer nieuwe huisdieren: kleine zwarte mugmieren die nog steeds helse jeuk veroorzaken met hun beten. Zelfs 50% deet schijnen die K-beestjes niet af te schrikken. Wel heerlijk relaxed en mooi gesitueerd. Naast een mooie bergwandeling langs de rivier ook nog een chocoladefabriek bezocht die helaas wegens verbouwing was gesloten. Naast cocaïne zijn koffie en chocala de belangrijkste exportproducten. En vogelschijt hebben we vandaag geleerd. Ook nog het indianendorp Lamas bezocht, bekend vanwege de authentieke indiaanse klederdrachten. Nou, al die mensen liepen gewoon in spijkerbroek en t-shirt. Ughhh!

Vanuit Tarapoto zijn we met een Toepoelev naar Lima gevlogen en direkt de bus naar Paracas genomen. Hele einden voor iemand die eigenlijk lang geleden het openbaar vervoer had afgezworen. Paracas is een klein, leuk vissersplaatsje met heerlijke visrestaurants. Zelfs deze kakelverse vis wist meteen wie ze darmtechnisch konden pesten. Ben blij als ik thuis weer van de bacterievrije pizza's en Iglodiners kan genieten J

Gisteren zijn we met een privétaxi naar een natuurreservaat geweest met prachtige kustlijnen, gieren, pelikanen en flamingo's. Resultaat: 850 foto's en een mooie tocht.

Nu zit ik in de bus naar Lima te schrijven/internetten, nadat we vanochtend vroeg onze fotohonger hebben gestild met 1.000 foto's van dolfijnen, zeerobben, pinguins, weer die pokkepelikanen, gieren en ander gevogelte. Tevens de Nascalines van Paracas gezien, een kandelaar gekerfd in de rotsen op een eiland in zee. Vermoedelijk het werk van Erich von Däniken om z'n boeken te promoten J Jammergenoeg was het deze 2 dagen bewolkt en mistig weer, zodat de foto's niet echt scherp zijn geworden. Zeker niet vanuit de hotsende en klotsende speedboat op zee.

Jullie weten inmiddels dat jullie voor een (nog) uitgebreider en objectiever verhaal bij Anita's reisblog moeten koekeloeren.

Voor nu bedankt voor jullie geduld, reacties en ik hoop jullie weer gauw in Hollanda te zien.

Adios a todo

El Bartjo

We're alive!

Ook deze jungletour hebben we weer overleefd

Na een vroege tocht over de Rio Mayo zijn we in het Tinganareservaat beland. Daar opgevangen door erg aardige mensen en na een ontbijt (rijst met kip) de houten boomkano in met 2 peddelaars. Steeds dieper het reservaat in, geluidloos speurend naar apen, toekan`s, andere vogels, mosquito`sen olifanten. Het grote hakmes (machette) mee om takken, lianen en andere belemmeringen weg te hakken. Jammergenoeg begint het bloeiseizoen pas rond november, dus weinig floristische kleurenpracht. Na een tocht van 6 uur moe maar voldaan ons gestort op het avondeten (soep met rijst en kip) en ons bedje opgezocht.

De boomhut bleek minder pittoresk dan in de folder, dus heerlijk comfortabel op matrassen gevuld met stro geslapen. Klamboe eroverheen en slapend van zonsondergang (20.30) tot zonsopgang (06.00). Eèn met moedertje natuur!

De volgende ochtend om 07.00 uur weer met 2 andere mannen een kanotocht van 6 uur gemaakt. Meer gezien (toekan), maar ook meer moeten zwoegen. Dus geheel schoon en droog ben ik niet gebleven. Na afloop nog wat gegeten (jawel) en daarna weggebracht met de rivierboot.

Een mooi avontuur, maar nu geen gekkigheid meer en wat meer relaxen voor opa. Ik ben tenslotte ook geen 30 meer......

We zijn de volgende dag naar Tarapoto gereden en hebben daar het meest luxe hotel genomen. Dat hebben we eventjes verdiend vinden wij. Maar ondanks dat ik de malariamuggen heb kunnen weren in de jungle , hebben de diarree-parasieten weer bezit van mij genomen. Jippie!

Kuelap & Moyobamba

Machu Picchu van het noorden

Ola vanuit Noord-Peru. Inderdaad ijskoud. Dat betekent een 20 graden, wind en af en toe wat miezerregen. Het lijkt Nederland wel J

Rustig dagje gehad in Chachapoyas na een mooie dag in Kuelap. Naast de reis met de kids was Kuelap ons 2^e geplande hoogtepunt, tot zover je hoogtepunten kan plannen…….. Allejezusvroeg met onze privéchauffeur Carlos er heen gereden (bergwater getapt) over wederom smalle haarspeldbochten en langs afgrijselijke afgronden met een bandenprofiel van 1mm. De meeste bagage toevertrouwd aan hem en daarna naar boven geklommen om deze hoop stenen te aanschouwen. Wegens geringe financiële middelen amper uitgegraven/gerestaureerd, maar een serene rust zonder andere toeristen. Apart om daar 500 jaar later rond te lopen. Dacht ik daar eindelijk echte lama’s te zien, bleken het doodordinaire Alpaca’s te zijn. Daarna dus naar Chachapoyas (geen zak te beleven) en morgen gaan we naar Moyobamba. Daar gaan we een jungletocht regelen op zoek naar tropische flora en fauna. Om vervolgens weer honderden foto’s te schieten. Ach, zo heeft iedereen z’n eigen invulling van vakantie.

Hoopte stilletjes nog om op de Andestoppen te kunnen heliskiëen, maar geen sneeuwvlok te bekennen. Dus dat moet dan maar wachten tot het skiseizoen.

Leuk om ook de nieuwe reacties te lezen!

Met meerdere taxi´s naar Moyobamba gereden De laatste was een zwaar afgekeurd barrel met scheuren in de voorruit, een kapotte blower en dat met regen, mist en een beslagen voorruit. Ook de kotsende medepassagier verhoogde de feestvreugde niet echt. Ook mijn hoogtevrees lijkt maar niet over te gaan, ondanks de vele steile afgronden die ik nu heb aanschouwd.

In Moyobamba op aanraden van Peter (Fairmail) naar een Japans verblijf tegen de bergen gegaan. Idyllisch gelegen en heerlijke Japanse gerechten. Zwaar genieten na 2 weken kip met rijst! Vandaag met een gids incl. tuktuk naar orchideeën wezen koekeloeren en daarna liep de spanning op. De gids voerde ons voor de lunch de stad uit en daarna het oerwoud in. Geen borden, geen mensen.. Je leest wel eens van die verhalen. Daarna met een kano de rivier over en verder lopen door oerwoud. Komen we ook nog een vent met een machette tegen, waarheen leidt de weg? Maar uiteindelijk een sprookjesachtige, ecolisch privégebied gezien met meren, houten hut en een heerlijke maaltijd genoten bij gastvrije mensen. Van de eigenaar een rondleiding gekregen en genoten van een stukje paradijs op aarde (foto´s volgen nog). En allerlei wilde vruchten, cacao etc gegeten om m´n maag- en darmstelsel te tarten.

Morgen gaan we met een tour (tinganaperu.com) de rimboe in en blijven daar een nacht in een boomhut (zonder wc, electra etc) slapen. Dus een kleine 2 dagen om flora en fauna te fotograveren en eindelijk onze klamboe, deet en malariapillen te gebruiken.

Als we het overleven, dan laat ik over 3 dagen wat horen. Zoniet, weet dan dat ik van jullie heb gehouden J)

Au revoir!

Houten kop

Houten kop

Woensdag 27-8 zijn we naar de Cumbe Mayo geweest. Een schitterend landschap met reusachtige rotsformaties, waterlopen, rotsinscripties etc. Kijk maar bij Anita voor de details, ik heb minder opgelet. Nog niet hersteld, dus zwaar hijgend en transpirerend met de groep 7 uur meegesjokt. Leek de 4-daagse wel en dat terwijl ik helemaal niet van wandelen hou! Maar wel 500 foto's geschoten, dus dat geeft mij weer wat energie.

's Avonds hadden wij voor de kids een verrassing geregeld: karaoke! Vonden ze geweldig, maar ik wat minder. Het door mij aangevraagde 'Hotel California' was in het Spaans en ik heb, zoals velen weten, een talenknobbel kleiner dan een erwt. Daarna gingen de kids naar bed en wij nog even naar een klein kroegje/huiskamer waar 2 gitaristen de kamer vermaakten met heerlijk gitaarspel en mooie anekdotes c.q. levenswijsheden. Er was een geweldige sfeer en al gauw was iedereen aan 't meeklappen of de conga's etc. aan 't testen. Of salsadansen met Peruaanse Don Juans. Daarbij natuurlijk de nodige drankjes, dus tegen 3 uur 's nachts waren we niet meer helemaal helder. In een onbewaakt ogenblik gaf onze groep aan dat ik gitaar kon spelen en voor ik 't wist zat ik naast de linker gitarist met in m'n klauwen de gitaar van de maestro. Daar zit je dan met je aangeschoten kop en een stuk hout in je handen. Maar goed, drank verdoezeld een hoop en samen met de gitarist heb ik drie nummers gespeeld (Hit the road Jack- Spaanse jam- Stairway to heaven, waarbij een andere man mij met gitaar begeleidde. Al met al een waanzinnig feest, waar iedereen het naar z'n zin had. Dit lijkt me een ideale job: een gezellig kroegje met live-muziek en wat entertainment. Nóg leuker dan belastingcontroleur! Rond half 4 onze nest ingestort en de volgende morgen weer om 7 uur op. Een ideale manier om over mijn griep heen te komen.

Donderdag de markt bezocht, een feestterrein met danswedstrijden/paarden en 's avonds gegeten met onze groep en de nieuw aangekomen groep. Daarna emailadressen uitgewisseld, in schriftjes van de kids geschreven, afscheidfoto's gemaakt en uiteindelijk afscheid genomen van de hele groep. Want wij reizen vanaf Cajarmarca door via Celendin naar Leyemebamba. Iedereen was wel toe aan het opbreken, maar voor de kids wel het einde van een speciale week. Een week met hun maatjes, goed eten, leuke trips et cetera. Natuurlijk missen ze hun ouders, maar terug naar hun armoedig bestaan is niet heel aanlokkelijk denk ik.

De volgende dag na ongeveer 4 uur slaap (de griep 'ruikt' weer kansen) met een bus de bergen ingegaan op weg naar Leyemebamba. Eerst stijgend tot 3.000 meter, dan dalend naar 400, dan een top van 3.600 en toen weer dalend naar 2000 meter. Langs smalle, onverharde wegen, steile afgronden (fijn met mijn hoogtevrees J) en vreselijke haarspeldbochten. Het kotsen stond ons nader dan het lachen, maar we hebben het droog gehouden. Dat geldt niet voor elke busreiziger, waarvoor de chauffeur standaard een rol plastic kotszakken heeft. Dat geeft misschien een beetje de omstandigheden aan.....

Leyemebamba is een lief, klein, rustig dorpje met vriendelijke mensen. Naast een nimmer aflatend grieperig gevoel heb ik van het eten enorm last van spuitpoep gekregen. Dat kon er nog wel bij. Vandaag ben ik met samengeknepen billen met Anita (zie aldaar) naar een museum gegaan en tevens een particuliere tuin bezocht met kolibries. Met 120 vleugelslagen per seconde ondoenlijk om ze goed scherp te fotograferen, het leken wel bromvliegen met zware ADHD J

Morgen gaan we het Machu Pichu van het noorden bezichtigen en daarna naar Chachapoyas. Daar blijven we even, om vervolgens richting het nevelwoud te trekken voor het Camel-gevoel. Of het lamagevoel, maar die hebben ze blijkbaar verstopt, want de enige die ik gespot heb stond bij het museum aan een touwtje. Ik zal jullie binnenkort weer vermoeien met nieuwe foto's en verhalen.

Auf wiedersehen.

Cajamarca

Ola medereizigers,

Inmiddels weer contact met de buitenwereld. Nog geen kans gezien om nieuwe foto´s te uploaden, maar die komen morgen. Voor foto´s en verhalen kunnen jullie ook op de reislog van Anita kijken (zie links) anita-op-reis.reismee.nl

Trouwens leuk om jullie reacties te lezen!!!

Woensdag een lange busreis richting de bergen. Naarmate we de bergen naderen, wordt gelukkig het landschap groener. We zitten nu in Cajamarca met thermale baden en hebben vandaag een lange fotowandeling in de buurt gemaakt. Zon, muggen en vele mooie fotomomenten. Zowel voor ons als voor de kids Maria Flor, Pasquel, Yomira en Gorge. Pasquel, Gorge en Peter (Fairmailoprichter) hebben de kou getrotseerd en zijn onder de waterval gegaan; ik heb het bij fotograveren gehouden.

Morgen gaan we verhuizen naar Celendin waar de feesten (nationaal) al zijn begonnen. Met 2 kamers, één voor de mannen en één voor de vrouwen. Kamperen op m´n ouwe dag.

Hasta maÑana

Laatste dag voor de trip

Vandaag hebben we de kids ontmoet in Trujillo. Erg spannend voor ons, maar ook voor hun. Ze haddeen een voorstelronde voorbereid en daarna was het onze beurt. Na 6 woorden gebrekkig spaans heeft Anita de rest voor mij vertaald, maar het verstaan gaat me steeds beter af.

Daarna een kennismakingsspel gedaan en gezamenlijk gelunched. Anita heeft met haar charme (die ze zelden bij mij gebruikt) en haar vloeiende spaanse taal al goed contact gekregen met een op zich gesloten jongen. Dat gaat wel goedkomen deze reis.

's Middags weer naar zo'n oude opgraving wezen kijken, nou dat is weer genoeg cultuur voor Bartje. Voor het eerst deze vakantie brak de zon door de wolken en dat scheelt direct 10 graden. Heerlijk na dagen van kou! Maar in de bergen zal het weer kouder zijn.

Vanavond het laatste visdiner genuttigd en nu alles klaarmaken voor morgen. We weten niet wanneer we contact met de buitenwereld krijgen, maar we'll let you know!

Ciao

Dag 4 & 5

Dag 4&5

Zondag na de lange busrit heerlijk gegeten in Huanchaco met andere reisgenoten; heerlijke visgerechten, verser dan in Scheveningen en Katwijk.

Moe en tevreden in bedje neergeplofd en de volgende ochtend relaxed ontbeten in het voormalige (eco)restaurantje van de Fairmailoprichters (zie foto 'Otra Casa'). Met uitzicht op zee en het heerlijke geruis van de golven, vergelijkbaar met m'n woonbootje.....

Daarna in een hobbelige bus gestapt op weg naar één van de wereldwonderen: Chan Chan (foto). Ik vermoed dat deze bus ovale wielen had, want zelfs op een schijnbaar vlakke weg werden je nieren volledig door elkaar geschud.

Wellicht dat mijn soms wat cynische schrijfstijl doet vermoeden dat ik niet geniet, maar mensen die mij goed kennen weten wel beter. Dat is geen verzet, maar gewoon mijn manier van vertellen en beleven. Ik geniet júist enorm van deze bijzondere reis.

Chan Chan is een oud tempelcomplex uit de Chimu-periode, ongeveer 700 na chr. Indrukwekkend groot en er is slechts een klein gedeelte opogegraven/gerestaureerd. Ondanks dat het een grauwe kleibende lijkt, is er met een beetje fantasie het orginele beeld te herscheppen. Ik heb met handenarbeid op school regelmatig gekleid, maar dit gaat m'n petje te boven. Niet voor niets één van de wereldwonderen.

Rondgereden en gegidst door diverse Peruanen en dan komt het perfecte Spaans van Anita als groot voordeel naar voren. Dat breekt onmiddellijk het ijs en maakt hen enthousiast. Ik probeer wat van dat Spaanse gebrabbel te begrijpen, hetgeen me wonderwel steeds beter lukt.

Na Chan Chan rondgewandeld langs de boulevard en het strand van onze thuisbasis Huanchaco. Van dichtbij gezien hoe op de oude Incawijze een traditioneel vissersbootje werd gemaakt (foto). Klein fotomodelletje op de pier gefotograveerd (foto) en wederom de dag afgesloten met een heerlijke vismaaltijd met uitzicht op zee.

Morgen gaan we de kids in Trujilo ontmoeten en in de ochtend een programmaatje volgen, gezamenlijk lunchen en daarna 's middags met Anita naar de tempel van de zon & maan. Schijnt erg mooi te zijn, dus dat worden weer vele foto's... En ja, je kan ook genieten terwijl je zoveel foto's maakt! Het kan de beleving zelfs versterken doordat je extra geconcentreerd met een beeld bezig bent en daarna het kan herbeleven.

Daarna de laatste dingen regelen en woensdag met de groep de bergen in voor onze fotoreis. Spannend, de kids geven een extra dimensie en daarnaast wordt dit een speciale trip op een niet-toeristische manier. Ik weet niet hoe de internetverbinding in de bergen zal zijn, maar dikke kans dat we enige tijd van de digitale buitenwereld zullen zijn afgesloten. Wanhoop niet en wacht nog even met het openen van m'n testament, I'll be back!!!

Dag 1&2

Peru, dag 1&2

Hier dan het eerste reisverslag.

De start was zoals gewoonlijk weer chaotisch. Anita belde me vrijdagochtend om 03.30 uur wakker om te zeggen dat ze haar paspoort kwijt was, een zeer noodzakelijk document om überhaupt naar Peru te kunnen. Zij om 6 uur naar Schiphol voor een noodpaspoort wat haar met zeer veel moeite is gelukt. Wel de eerste keer dat zij ruim op tijd was.....

Ik heb na het telefoontje amper meer geslapen (Anita dus helemaal niet), de laatste dingetjes geregeld en langs Wouter gereden om m'n auto af te geven en afscheid te nemen. Nee, niet van m'n auto maar van Wouter. Ben benieuwd of en hoe ik 'm terug krijg.

Op Schiphol Anita inclusief noodpaspoort ontmoet en uiteindelijk aan boord gegaan, ondanks dat Anita in de gateway haar boardingpas was verloren. Grrrrr

Daarna heerlijk 12 1/2 uur in het vliegtuig gezeten, terwijl Anita met de Limanees naast haar heeft gekletst over van alles (Peru, abortus, euthanasie et cetera). Op Lima-airport duurde het vreselijk lang voordat we bij de douane kwamen (je hebt ambtenaren en ambtenaren) en toen mocht Anita op een knop drukken: groen betekent dat je door mag lopen, rood betekent een extra controle door de douane. Driemaal raden welke kleur we kregen..... Maar ook dat hebben we overleefd, alhoewel onze overlevingskansen daarna drastisch afnamen. Ik heb diverse steden met hun verkeerschaos meegemaakt, Amsterdam, Parijs, Boedapest, Istanbul, Bangkok en vele andere. Maar dit sloeg echt alles. Een complete chaos van oude auto's met deuken met chauffeurs die als gekken zo snel mogelijk door de stad scheuren. Geen rijbanen, maar van rechts naar links uitwijkend en elkaar op de centimeter ontwijkend. Geen wonder dat Lima zoveel verkeersdoden telt en nu een maand lang vrijwilligers inzet om voetgangers alleen bij groen licht te laten oversteken (zie foto).

Ons pension ligt in een wat minder chique buurt en heeft weinig sterren. Douche (3 stralen) en wc zijn op de gang; Het matras is een marteling voor m'n arme rug. Kan ik alvast wennen aan de rest van de vakantie..... Ik word te oud voor deze gekkigheid!

Zaterdag hebben we 5% van Lima verkend en wat gebouwen bezichtigd. Door smog en uitlaatgassen inmiddels knap op onze gezondheid ingeteerd (mooi woord in deze context). Ik had net zo goed niet hoeven te stoppen met roken. Heb m'n onderwijskwaliteiten kunnen botvieren op een leuke Peruaanse dame die mij spontaan op straat om Nederlandse les vroeg. Leuk land dat Peru!

Morgenochtend vroeg gaan we met de bus naar Trujilo (9 uur rijden) en worden daar door de organisator opgepikt om verder te reizen naar de thuisbasis Huanchaco. Daar zullen we pas rond 8 uur 's avonds aankomen. In het donker want het is hier in Peru winter, dus vanaf 18 uur gaat het licht uit. En het is hier redelijk koel met een temperatuur van 17-20 graden. Vandaag beiden een trui gekocht om deze barre tijden door te komen en vooral omdat het in de bergen nog veel kouder wordt. Het schijnt in Cajamarca 5 graden boven nul te zijn, wat frisjes met alleen maar zomerkleding bij me.

Nog geen mosquitos tegengekomen, maar dat gaat binnenkort veranderen.

Zijn net aangekomen in Huanchaco na een busreis van 9 uur. Welliswaar een luxe bus, maar ik kan geen openbaar vervoer meer zien! Een reis langs woestijnen en kale gebergten.

Dit was het voorlopig even, the story goes on.

Adios