Houten kop

Woensdag 27-8 zijn we naar de Cumbe Mayo geweest. Een schitterend landschap met reusachtige rotsformaties, waterlopen, rotsinscripties etc. Kijk maar bij Anita voor de details, ik heb minder opgelet. Nog niet hersteld, dus zwaar hijgend en transpirerend met de groep 7 uur meegesjokt. Leek de 4-daagse wel en dat terwijl ik helemaal niet van wandelen hou! Maar wel 500 foto's geschoten, dus dat geeft mij weer wat energie.

's Avonds hadden wij voor de kids een verrassing geregeld: karaoke! Vonden ze geweldig, maar ik wat minder. Het door mij aangevraagde 'Hotel California' was in het Spaans en ik heb, zoals velen weten, een talenknobbel kleiner dan een erwt. Daarna gingen de kids naar bed en wij nog even naar een klein kroegje/huiskamer waar 2 gitaristen de kamer vermaakten met heerlijk gitaarspel en mooie anekdotes c.q. levenswijsheden. Er was een geweldige sfeer en al gauw was iedereen aan 't meeklappen of de conga's etc. aan 't testen. Of salsadansen met Peruaanse Don Juans. Daarbij natuurlijk de nodige drankjes, dus tegen 3 uur 's nachts waren we niet meer helemaal helder. In een onbewaakt ogenblik gaf onze groep aan dat ik gitaar kon spelen en voor ik 't wist zat ik naast de linker gitarist met in m'n klauwen de gitaar van de maestro. Daar zit je dan met je aangeschoten kop en een stuk hout in je handen. Maar goed, drank verdoezeld een hoop en samen met de gitarist heb ik drie nummers gespeeld (Hit the road Jack- Spaanse jam- Stairway to heaven, waarbij een andere man mij met gitaar begeleidde. Al met al een waanzinnig feest, waar iedereen het naar z'n zin had. Dit lijkt me een ideale job: een gezellig kroegje met live-muziek en wat entertainment. Nóg leuker dan belastingcontroleur! Rond half 4 onze nest ingestort en de volgende morgen weer om 7 uur op. Een ideale manier om over mijn griep heen te komen.

Donderdag de markt bezocht, een feestterrein met danswedstrijden/paarden en 's avonds gegeten met onze groep en de nieuw aangekomen groep. Daarna emailadressen uitgewisseld, in schriftjes van de kids geschreven, afscheidfoto's gemaakt en uiteindelijk afscheid genomen van de hele groep. Want wij reizen vanaf Cajarmarca door via Celendin naar Leyemebamba. Iedereen was wel toe aan het opbreken, maar voor de kids wel het einde van een speciale week. Een week met hun maatjes, goed eten, leuke trips et cetera. Natuurlijk missen ze hun ouders, maar terug naar hun armoedig bestaan is niet heel aanlokkelijk denk ik.

De volgende dag na ongeveer 4 uur slaap (de griep 'ruikt' weer kansen) met een bus de bergen ingegaan op weg naar Leyemebamba. Eerst stijgend tot 3.000 meter, dan dalend naar 400, dan een top van 3.600 en toen weer dalend naar 2000 meter. Langs smalle, onverharde wegen, steile afgronden (fijn met mijn hoogtevrees J) en vreselijke haarspeldbochten. Het kotsen stond ons nader dan het lachen, maar we hebben het droog gehouden. Dat geldt niet voor elke busreiziger, waarvoor de chauffeur standaard een rol plastic kotszakken heeft. Dat geeft misschien een beetje de omstandigheden aan.....

Leyemebamba is een lief, klein, rustig dorpje met vriendelijke mensen. Naast een nimmer aflatend grieperig gevoel heb ik van het eten enorm last van spuitpoep gekregen. Dat kon er nog wel bij. Vandaag ben ik met samengeknepen billen met Anita (zie aldaar) naar een museum gegaan en tevens een particuliere tuin bezocht met kolibries. Met 120 vleugelslagen per seconde ondoenlijk om ze goed scherp te fotograferen, het leken wel bromvliegen met zware ADHD J

Morgen gaan we het Machu Pichu van het noorden bezichtigen en daarna naar Chachapoyas. Daar blijven we even, om vervolgens richting het nevelwoud te trekken voor het Camel-gevoel. Of het lamagevoel, maar die hebben ze blijkbaar verstopt, want de enige die ik gespot heb stond bij het museum aan een touwtje. Ik zal jullie binnenkort weer vermoeien met nieuwe foto's en verhalen.

Auf wiedersehen.